Les amis montgofliers

Τα αερόστατα μας πηγαίνουν πάντα κάπου μακριά όμως μια  μέρα θα το σκάσουμε από εδώ στο υπόσχομαι. Θα πέσει ένας πελώριος κομήτης, θα ανατιναχτούν οι στέγες, πολύχρωμα montgofliers θα χορεύουν στο μωβ ηλιοβασίλεμα και θα μας πάρουν μακριά. Στο υπόσχομαι. Ο ήλιος θα βουλιάζει προς τον θάνατο κι ένας αρμυρός αέρας στα μαλλιά στους μηρούς στα δάχτυλα. Θα μου ζητήσεις το πουκάμισό μου που θα έχω ρίξει στους ώμους μου γιατί θα κρυώνεις και με αργές κινήσεις θα το περάσω γύρω από τον λαιμό σου. Στις κατακόκκινες μπούκλες σου θα παίζει ένα τελευταίο αντίο των ανθρώπων και θα μυρίζεις αγιόκλημα.

Τα αερόστατα μας πηγαίνουν πάντοτε κάπου μακριά.  Παραπετάσματα βουνών, αρχιπέλαγα και δάση τροπικά και σμαραγδένια. Με τα πνευμόνια μας θα φουσκώνουμε τα τεράστια μπαλόνια και θα τα παραγεμίζουμε με αναμνήσεις ηλιοτροπίων και παιδιών που τρέχουν στην θάλασσα. Όμως τα αερόστατα , κάθε απόγευμα ανατινάσσονται σαν κοσμικά πυροτεχνήματα. Το ήλιον εξαπλώνεται παντού στην χρυσίζουσα ατμόσφαιρα και ενώ θα χανόμαστε κάπου στην άβυσσο  στο υπόσχομαι τα ουρλιαχτά μας θα ακούγονται τόσο αστεία και τσιριχτά που θα γελάμε πέφτοντας στο χάος. 

Στο υπόσχομαι, δες, τα αερόστατα θα μας πάνε κάπου μακριά. Θα προσγειωθούμε αιώνες ή δευτερόλεπτα μετά -άλλωστε όλα είναι σχετικά- σε αφρικανικές εκτάσεις αλλότροπες με γυμνόστηθες μαύρες γυναίκες που θα έχουν κρίκους στους ώμους στο λαιμό στα χέρια και θα θηλάζουν το φεγγάρι με γλυκό γάλα χουρμά. Χιλιάδες καμήλες θα αφήνουν μια συρτή γραμμή σαν αμφίσημο ιερογλυφικό στις θίνες και βεδουίνοι θα προπορεύονται με κρουστά τραγούδια του νόστου. Το κουφάρι ενός υπερωκεάνιου ελέφαντα θα βρίσκεται πηγμένο στην καρδιά μιας όασης και τα λευκά ελεφαντόδοντα σαν πυξίδες θα μας δείχνουν τον δρόμο. Κανείς δεν θα ξέρει πως μας λένε και όλοι θα μιλάνε για μας σαν τρομοκράτες όμως τα άστεγα παιδιά θα σου χαρίζουν το λουλούδι της έρημος και μικρούς απολιθωμένους αστερίες. Κοίτα, ακόμη και η έρημος ήταν κάποτε θάλασσα.  Κι εσύ, ακόμα ψάχνεις αστερίες στην καρδιά σου; 

Θα κολυμπήσουμε στην μικροσκοπική λίμνη που’ναι στρωμένη με λεπτά ρινίσματα σιδήρου κι άλατα και μενεξεδί κορμοράνοι θα κρώζουν ανήσυχα πάνω από τα κεφάλια μας. Θα ανησυχείς για τα μικρόβια και τους αλιγάτορες μα δεν υπάρχουν ερπετά και θάνατοι σ’αυτά τα μέρη δεν το ξέρεις; θα σε ρωτήσω. Και γελώντας θα βουτήξω για πάντα στην μικρή θαλάσσια σπηλιά των αναμνήσεων. 

Κοραλλιογενείς σχέσεις, ξέρεις. Γνωριζόμαστε τυχαία στην γιγάντια κοίτη των ανθρώπων σαν μικροσκοπικά μόρια από πλαγκτόν. Ενωνόμαστε στην βαθιά μυστική σιωπή και αναπτύσσεται ένα ολόκληρο οικοσύστημα γύρω μας. Άνθρωποι εξαρτημένοι και πολύχρωμοι με πανέμορφα σχέδια και ρίγες στις ράχες και στα μάτια τους. Θέλουν μεγάλα τηλεσκόπια τα συναισθήματα να τo ξέρεις. Πρόσεξε, μην χαθείς. Είναι ισχυρά τα θαλάσσια ρεύματα. 

Θα προσχωρήσουμε στις βαθύτερες στοιβάδες των ονείρων, εκεί που τα πάντα ενώνονται και δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις τι είναι αλήθεια και τι όχι. Δεν θα μιλάμε πια με λέξεις γιατί όλα θα έχουν ειπωθεί και τίποτα δεν θα έχει πια νόημα. Θα περπατήσουμε στην κάτασπρη σεληνιακή άμμο όπου η  διαστημική μας Οδύσσεια θα μας έχει οδηγήσει. Ένα αστέρι θα έχει καρφωθεί στα μαλλιά σου και γαλαξίες παλλόμενοι σαν τα παιδιά των Γιγάντων θα κάνουν τα γυμνά μας πέλματα να τρέμουν. Θα βρέξει μια ζεστή στιγμή όταν ένα τεράστιο κατακόκκινο πυρηνικό λουλούδι θα εμφανιστεί στον Ορίζοντα. Κοίτα, θα ψιθυρίσεις, τι όμορφο. Και αγκαλιασμένοι θα κοιτάζουμε με γυαλιά τρισδιάστατα το γαλαξιακό υπερθέαμα. 

Στο υπόσχομαι μια μέρα θα το σκάσουμε από εδώ.
Στο υπόσχομαι.
Περιμένουμε απλώς τα αερόστατα. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s