Πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ *

3 π.μ.

Στα όνειρά μου σαν ωκεανός μπαίνεις διάφανος σου φοράω ρούχα και σε σκεπάζω σε ηρεμώ σου μιλώ για παραμύθια ότι τάχα μου τώρα πια πρέπει να μην ζήσουμε μαζί να ξεχάσουμε τι έχει γίνει και ωχ δεν βαριέσαι περαστικοί υπήρξαμε πάντοτε μέσα στην ζωή / / θα με ξεχάσεις κάποια μέρα και θα ξεχάσω άλλωστε και γω και θα σκεφτόμαστε τι ανοησίες κάναμε / όμως το  ξέρω κάποια μέρα θα σε ξαναδώ δεν είναι δυνατόν να μεγαλώσει κι άλλο ο κόσμος και όσο αναπτύσσεται η καρδιά μου στο άπειρο προς τ’ αστέρια ξέρω θα μεγαλώνει κι η δικιά σου, φαντάσου δυο μπαλόνια να υψώνονται στα χάη, κάποια μέρα μαζί θ’ ανταμώσουν να εκραγούν στην στρατόσφαιρα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες/ / /Αυτό θέλω μόνο. / Να εκραγώ μαζί σου και να πάψω να υπάρχω, την μισώ την ύπαρξη αν προϋποθέτει την έλλειψή σου, έχω μάθει μαζί σου και κανείς τώρα πια δεν μου κάνει και όλα τόσο μου φαίνονται χαζά και ανούσια /// εκείνη την ημέρα λοιπόν που θα βρεθούμε φαντάζομαι, ίσως να έχεις στα χέρια σου μια εφημερίδα ή έναν καφέ ίσως να κοιτάς από ένα παράθυρο ή να καθαρίζεις ένα πορτοκάλι και τα μάτια θα τραβήξουν το ένα το άλλο σαν μαγνήτες και τέτοια βλέμματα συνωμοτικά πρέπει να παίρνουν οι γνώριμοι παλιοί υπόδικοι σαν συναντιούνται έξω από τις φυλακές στο πολύβουο απαίσιο πλήθος / και γω που παρακάλαγα για χειροπέδες πως μισώ την αβάσταχτή μου ελευθερία, πως δεν θέλω να είμαι μακριά σου / και εσύ θα με ξανακοιτάξεις με το ίδιο παιδικό αθώο βλέμμα που μου τρυπάει την καρδιά σαν ημισέληνος και ξεφλουδίζει την ύπαρξή μου / κι η καρδιά μου για σένα σαν καρυδότσουφλο έχει πλεύσει στον μεγάλο ωκεανό των αθανάτων κι έχει φτιάξει μαγικούς αστρολάβους που ερμηνεύουν τους καιρούς που ρωτάνε τ’ άστρα να με φέρουν σε σένα, που αφουγκράζονται τις αναπνοές του Ποσειδώνος του ορειχάλκινου στα μεγάλα των θεών τα σεντόνια/ Θα μου χαμογελάσεις. // Και δεν θα πεις λέξη, γιατί τίποτε δεν θα χρειάζεται να ειπωθεί, θα μιλούν αόρατα παλλόμενα ηλεκτρόδια για μας, θα θυμίζεις αστροναύτη ή κάτι άλλο εξωτικό και παράταιρο και θα σε κοιτάξω να φεύγεις πια και από τα όνειρά μου διάφανο φως όπως μπήκες κλείνοντας την πόρτα αλλά δεν θα πεις λέξη / ίσως μόνο να μην πάψω ποτέ να σε αγαπάω όσο σου άξιζε και ένα βιαστικό τα λέμε / και γω που είχα να σου αφηγηθώ τα πάντα τώρα πια δεν θα βγάζω τσιμουδιά και θα κορνιζώσω ό,τι ζήσαμε και δεν θα ρωτάω και δεν θα χαίρομαι αλλά ούτε θα’μαι λυπημένος γιατί η ευτυχία είναι για τους λοβοτομημένους ή γι’αυτούς που δεν έριξαν ποτέ τα ζάρια στον αιώνιο τροχό της τύχης/ και σαν φάρος γιγάντιος θα σε βλέπω από μακριά κάποια βράδια θα αναρωτιέμαι τι συμβαίνει στον πλωτό σου Λεβιάθαν θα μαντεύω τις νύχτες σου και αυτό θα μου αρκεί για να συνεχίσω να εκπέμπω το καθάριο φως της έλλειψης μέχρι που κι αυτό μια μέρα να σβήσει. / Μονάχα ένα πράγμα μ’ ενοχλεί και αυτό φοβάμαι:

«Φοβάμαι μήπως συνηθίσω έτσι. Πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ*. «

* Το τελευταίο δίστιχο ανήκει στον Γιώργο Σεφέρη.img_20130209_195728

4 thoughts on “Πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ *

  1. Παράθεμα: Πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ | Απ'όλα (με sos)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s